وعدهای که عملی شد
بالاخره شورایعالی محیطزیست پس از هفت سال تشکیل شد. از نخستین وعدههای معصومه ابتکار تشکیل این شورا بود و وعده دیگرش بهبود شرایط دریاچه ارومیه.
تشکیل شورای عالی محیطزیست گرچه به خودی خود خبر خوش و خوشحالکنندهای است اما غیبت دو عضو مهم و اصلی در نخستین جلسه این شورا بسیار نگرانکننده است. سوال اینجاست که چرا وزیر راه و شهرسازی و رییس سازمان برنامه که طبق قانون عضو این شورا هستند در جلسه حاضر نبودند؟ آیا موضوع محیطزیست برای آنان جنبه فانتزی و لوکس دارد؟
بر اساس ماده ۲ قانون حفاظت و بهسازی محیطزیست، وزرای جهاد کشاورزی، کشور، صنعت، معدن و تجارت، راه و شهرسازی، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، رییس سازمان برنامه و بودجه، رییسسازمان حفاظت محیط زیست و چهار نفر از اشخاص یا مقامات ذیصلاح که بنا به پیشنهاد رییس سازمان حفاظت محیط زیست و تصویب رییسجمهوری برای مدت سه سال به عنوان عضو این شورای عالی منصوب میشوند.
گرچه وزیر نیرو عضو این شورا نیست اما در نخستین جلسه شورایعالی محیطزیست ِدولت جدید حضور داشت.
به نظر میرسد با توجه به ذیمدخل بودن وزارت نیرو در امور محیطزیست و تخریب بیامانِ این دستگاه با پروژههای مخربِ سدسازی، حضور وزیر در جلسات شورایعالی محیطزیست ضروری باشد. دست کم شاید آقای وزیر (یا نماینده تاماالاختیارش) در این جلسات دریابد که محیطزیست ایران روزهای احتضار را سپری میکند. او و همگنانش و بالاتر از اینان، رییسشان (همان شیخ کلیددارِ مدبر و امیدوار) شاید در این جلسات متوجه شوند آلودگی در دریای مازندران بیداد میکند، ارومیه و مردمان حوالی آن روزهای سختی را پشت سر می گذارند، بختگان خشک شده، گرفتاریهای عدیده برای مردم حوالی آن پدید آمده است و نفس مردم خوزستان تنگ شده است. شاید در این جلسات شماری از مسولان اجرایی کشور دریابند که حتی آدمیان ِ ساکنِ ایران به دلیل تخریب محیطزیست روزگار ناخوشایندی را میگذرانند. شاید در این جلسات دریابند که دیگر بحث نابودی فلامینگوها و قوچ و میشها مطرح نیست، دامنه تخریبها به جایی رسیده که آدمیان هم در معرض خطرند.