حكايت تاكسي و مسافر بي‌اطلاع


تاكسي سوار شدن در مالزي حكايتي است مفصل و گاه يكي داستان پر آب چشم. چندي پيش دوست تازه واردي از كنار برج‌هاي دوقلو تا معبد مشهور هنديان به نام باتوكيو سوار تاكسي شد و براي اين مسير كه مبلغ آن را تاكسي‌متر مشخص كرده بود ناگزير 180 رينگيت (حدود 66 هزار تومن) پرداخت كرد. رقم واقعي حول و حوش 50 رينگيت (حدود 18 هزار تومان) است.

 

يك احتمال اين است كه دوست تازه‌وارد، ندانسته سوار تاكسي‌هاي لوكسي شده است كه قيمت‌شان چند برابر تاكسي‌هاي معمولي است. اما وقتي شكل و شمايل تاكسي را توصيف كرد آن احتمال رنگ باخت.

 

اين ماجرا تبديل شد به موضوع گفت‌وگويي كه هر بار سوار تاكسي مي‌شوم درباره آن از رانندگان سوال كنم و دليل را جويا شوم. اكثر رانندگان با شنيدن ماجرا مي‌گويند آن راننده تاكسي هندي بي‌ترديد تاكسي‌متر را دستكاري كرده است. اين افراد ابتدا متعجب مي‌شوند و بعد توضيح مي‌دهند كه مسافر بايد همان موقع از پرداخت پول امتناع مي‌كرد و با پليس تماس مي‌گرفت. مي‌گويند شماره‌اي، پشت تمام اتوبوس‌هاي مورد استفاده عموم و تاكسي‌ها درج شده كه مي‌توان هر موقع از شبانه روز تماس گرفت و شكايت، پيشنهاد يا انتقادي را مطرح كرد. براي اين كار لازم است شماره پلاك خودروي عمومي را گزارش داد؛ شماره‌اي كه حتي چند جا در داخل تاكسي نيز نصب شده است. در عين حال بايد كارتي روي داشبورد قرار داشته باشد كه روي آن مشخصات راننده نوشته شده، هر چند گاهي اين مشخصات با فرد پشت فرمان جور نيست. به اين دليل كه چند نفر روي يك ماشين كار مي‌كنند.


مدل،‌ نوع خودرو و حتي رنگ تاكسي‌ها گوناگون است؛ زرد، سبز، قرمز-سرمه‌اي، سياه و بنفش كه هر كدام مختص يك شركت است. بعضي از اين شركت‌ها روزي 50 رينگيت بابت قسط خودرو از رانندگان دريافت مي‌كنند.

اين امر بهانه‌اي است براي عده‌اي از رانندگان كه تاكسي‌متر را روشن نكنند. اينان مي‌گويند قيمت تاكسي‌متر منصفانه نيست و بسيار كمتر از رقم واقعي است. شايد به همين دليل حاضرند ساعت‌هاي متمادي در هواي گرم و مرطوب زير سايه درختي لم بدهند و با هم گپ بزنند و سيگار دود كنند اما مسافري را به مقصد نرسانند. چنين مناظري خارج كوالالامپور بيشتر ديده مي‌شود اما كنار برج‌هاي دوقلو، اين قطب گردشگري مالزي، نيز رانندگان بسياري هستند كه در طرفه‌العيني گوش مسافر را مي‌برند. براي مسيري كه تاكسي‌متر حدود 17 رينگيت را نشان مي‌دهد شماري از اين راننده‌ها گاهي تا 60 رينگيت مطالبه مي‌كنند. وقتي هم دليل اين رقم نجومي سوال مي‌شود بارش باران و ترافيك و دوري مسير را بهانه مي‌آورند و از بي‌اطلاعي مسافران خسته سو ستفاده مي‌كنند.

رانندگان مالايي مسلمان كمتر چنين شيوه‌اي را به كار مي‌گيرند و به اصطلاح چَكي با مسافر حساب نمي‌كنند، مي‌گويند بايد دنبال رزق حلال بود كه تاكسي‌متر آن را مشخص مي‌كند.

 

مي‌توان از ساير وسايل نقليه براي رسيدن به مقصد استفاده كرد اما اتوبوس و قطار شهري و مونوريل از بعضي مسيرها عبور نمي‌كنند و چاره‌اي نيست جز استفاده از تاكسي. يك بار كه ناگزير سوار تاكسي شدم راننده مالايي پرسيد، اين همه تاكسي رنگارنگ كنارت بود، چرا سوار يكي از آنها نشدي؟ گفتم چون تاكسي‌متر را روشن نمي‌كنند و براي اين مسير رقمي نزديك به دو برابر مي‌گيرند. راننده بلافاصله پرسيد از كدام كشور آمده‌اند و وقتي پاسخ را شنيد گفت لابد در كشور شما تاكسي‌متر رايج نيست. بعد توضيح داد كه مسافران فرهنگ كشور خود را مي‌آورند اين امر باعث مي‌شود بسياري از مقررات ناديده گرفته شود. او اضافه كرد چرا اين افراد جرات ندارند چنين رفتاري با مالزيايي‌ها داشته باشند و فقط با خارجي‌ها چنين مي‌كنند؟ و خودش بي‌درنگ جواب داد: «چون مالزيايي‌ها قانون را مي‌دانند و مي‌توانند از چنين رفتاري شكايت كنند.» راننده مي‌گفت اگر هر مسافر از رانندگان تاكسي بخواهد كه تاكسي‌متر را روشن كند و به آن اعتماد داشته باشد ديگر چنين شرايطي پيش نمي‌آيد. او البته تاكيد داشت كه بعضي‌ها تاكسي‌متر را دستكاري مي‌كنند اما مي‌توان اين موضوع را خيلي زود فهميد چون به ازاي هر 100 متر فقط 10 سنت كنتور مي‌اندازد و وقتي سرعت شماره انداختن تاكسي‌متر زياد شد يعني كاسه‌اي زير نيم‌كاسه است.

منتشر شده در خبرآنلاين.