ترس هموطنان خارج از صحنه
چندي پيش با رايزن علمي سفارت سرزمين آريايي- اسلاميمان براي چاپ در مجله مونوريل مصاحبهاي انجام دادم. سوالهاي بسياري از او پرسيدم؛ از جمله اين كه شنيده ميشود دانشجويان فلسطيني و سوماليايي در مالزي بورسيه دولت جمهوري اسلامي هستند و اين كه باز شنيده ميشود سهميهاي كه دانشگاههاي مختلف به سفارت ميدهد براي افراد خاص منظور ميشود.
عزيزالله معمارياني با صبر و متانت به سوالها پاسخ داد و البته نسبت به بعضي از آنها نيز اظهار بياطلاعي كرد و گفت تازه آمده است و مسولان قبلي بهتر ميتوانند در اين خصوص پاسخ بدهند.
قبل و بعد از مصاحبه با رايزن علمي، به اندازه گفتوگو با دكتر معمارياني برايم جالب بود. قبل از مصاحبه با يكي-دو نفر از كساني كه ميدانستم از دكتر خبر دارند و با او در تماس هستند خواهش كردم شمارهاش را بدهند. با ناز و عور فراوان بعد از چند روز گفتند دكتر مايل به مصاحبه نيست و شماره اش را نميتوانند به كسي بدهند، در حالي كه شماره تماس دكتر در وبسايت رايزن علمي جنوب شرق آسيا در دسترس است و حين مصاحبه هم گفت كه در ساعات اداري حتي تلفني به سوالهاي دانشجويان پاسخ ميدهد.
بعد از مصاحبه نيز چند تني از هموطنان غيور خارج از صحنه پرسيدند نترسيدي كه اين سوالها را پرسيدي؟ مگر نميخواهي به ايران برگردي؟
جوابم البته كوتاه بود؛ مگر چه سوالي پرسيده بودم كه نگران باشم؟ تعدادي از آنها شايعاتي بود كه دهان به دهان ميگشت و سوال بسياري از دانشجويان بود كه در گفتوگوهاي شخصي به ميان ميكشيدند، بالاخره يا يك مقام رسمي بايد درباره آنها اظهار نظر ميكرد يا كسي با ادله و سند نشان ميداد كه آن حرفها شايعه نيست و به ديگران ثابت ميكرد كه درست است.
هراس بيدليل هموطنان خارج از صحنه و محافظهكاري بيحد و حساب آنان آيا ريشه در فرهنگ و تاريخ سرزمين آريايي اسلاميمان دارد يا نبودن در صحنه، زَهره از دلشان ربوده است؟
ما همه شيريم ولي شير علم
حملهمان از باد باشد دم به دم
اگر خواستيد مصاحبه را بخوانيد اينجا را كليك كنيد.