شيرهاي كنيا تا20 سال ديگر منقرض ميشوند
خبري است منتشر شده در سبزپرس ترجمه شده به همين قلم
اگر اقدامي جدي براي حفاظت از شيرهاي كنيا صورت نگيرد، اين جانوران به احتمال زياد تا 20 سال آينده منقرض خواهند شد.
بر اساس گزارش سازمان حياتوحش كنيا، اين كشور به طور متوسط سالي يك صد قلاده شير را بر اثر گسترش سكونتگاههاي انساني و زمينهاي كشاورزي، امراض و نيز تغييرات اقليمي از دست ميدهد.
پل آدوتو، سخنگوي اين سازمان ميگويد: « در برنامه زندگي و حفاظت، شيرها جايگاه ويژهاي دارند. اين برنامه براي ارتباط بيشتر مردم و حياتوحش به مورد اجرا گذاشته خواهد شد.»
او ميافزايد:«شيرها علاوه بر آن كه نماد قدرت هستند، به عنوان يكي از 5 شكار بزرگ نيز نقشي اساسي در جذب گردشگران دارند.»
كنيا در سال2002 ميلادي 2749 شير داشته است كه جمعيت آنها دو سال بعد به 2280 قلاده كاهش مييابد و بر اساس برآوردي كه امسال سازمان حياتوحش اين كشور انجام داده شمار اين جانوران به 2هزار قلاده كاهش يافته است.
آدوتو در ادامه صبحتهايش به ثابت نگاه داشتن جمعيت شيرها اشاره ميكند و ادامه ميدهد: «هر اقدامي كه لازم است بايد به كار گرفته شود تا جمعيت حاضر شيرها افزايش يابد و يا دست كم از ميزاني كه امروز هست كمتر نشود. كنيا نيازمند واكنش سريع و قطعي است تا هم زمان با افزايش آگاهي عمومي، دستورالعمل ملي حفاظت از شيرها براي دراز مدت نيز تدوين شود.»
بر اساس گزارش سازمان حياتوحش كنيا، خشكسالي باعث شده شيرها به سكونتهاي انساني نزديك شوند كه هر روز بيش از پيش گسترش مييابد و زيستگاههاي بيشتري را نابود ميكند.
مدير پروژه نام زندگي و شيرها نيز ميگويد:«شكي نيست كه جمعيت شيرها ميكند و باعث تعجب خواهد بود اگر اين موضوع تا 20 سال ديگر ادامه يابد.»
لارنس فرانك ميافزايد :«وقتي سيسال پيش به كنيا آمدم، ميتوانستم صداي غرش شيرها را در طول شب بشنوم و روز بعد نيز رد پاهايشان را ببينم. اما امروز چنين صحنههايي به شدت نادر است.»
او ميگويد :«دليل اين وضعيت كاملا روشن است. شيرها از گاوها تغذيه ميكنند، گاوها و انسانها جمعيتشان بالا ميرود، انسانها طعمه سمي به شيرها ميدهند تا از شرشان خلاص شوند.»
براي بررسي وضعيت شيرها ماه آينده پروژهاي به اجرا گذاشته ميشود كه در آن جمعيت و مسير حركت شيرها با گردنبدهاي ردياب در منطقهاي جنوب كنيا و هم مرز تانزانيا كنترل ميشود. مقامات تانزانيا هم با مشكلي مشابه روبه رو هستند اما به نسبت كنيا دست دازيهاي جامعه انساني به طبيعت به مراتب كمتر است.