در حالي كه معاون سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري از ثبت شدن نام قله دماوند به فهرست آثار طبيعي يونسكو خبر داده است، بي‌بي‌سي گزارش داد كه دماوند در فهرست طولانی آن دسته از مناطق و آثاری از ایران قرار گرفته که برای بررسی به یونسکو ارائه شده اند و هنوز به عنوان اثري طبيعي ثبت نشده است.

مروري بر وب سايت يونسكو (اینجا را ببینید)، صحت خبر بي‌بي‌سي را نشان مي‌دهد و متاسفانه معلوم نيست اين اشتباه چگونه منتشر شده است؛ يا خبرنگاران موضوع را درست متوجه نشده‌اند و يا معاون آن سازمان. و يا اين كه متوجه شده‌اند و طوري ديگري مطلب را انعكاس داده‌اند.

به هر حال مروري گذرا بر فهرست بلند يونسكو نشان مي‌دهد 60 منطقه ديگر به جز از دماوند در انتظار بررسي اين سازمان جهاني هستند و در تاريخ پنجم فوريه 2008 به غير از اين قله آتشفشاني مناطق و آثار تاريخي ديگري نظير ذخيره‌گاه زيستكره توران، منطقه ايزه، بناهاي تاريخي فرهنگي كرمان، جنگل‌هاي مانگرو، درياچه هامون، هگمتانه در اين فهرست درج شده‌اند اما اين كه چرا فقط به دماوند اشاره شده بسيار تعجب برانگيز است.

از سوي ديگر، بررسي‌ تاريخ‌هاي درج شده كنار هر منطقه طبیعی یا اثر تاریخی نشان مي‌دهد كه در سه زمان مختلف اين 61 منطقه در فهرست بررسي‌هاي يونسكو قرار گرفته‌اند؛ گروه اول در 22/5/1997، گروه دوم در 9/8/2007 و بالاخره گروه سوم در 5/2/2008. بدين ترتيب به نظر مي‌رسد گروهي از مناطق طبيعي و آثار باستاني به طور دسته‌بندي شده به اين سازمان بين‌المللي معرفي شده است و نام دماوند و چندین نام دیگر هم زمان برای بررسی به آن سازمان جهانی ارسال شده اند.

اما سوال اين است كه ثبت اين مناطق در فهرست‌هاي بين‌المللي مي‌تواند ضامن حيات و بقاي آنها باشد؟