آنان كه با طبيعت آشنا هستند مي‌دانند كه توجهاتي از اين دست چه آثار زيانباري به دنبال دارد. به عنوان نمونه‌اي قابل ذكر  مي‌توان به ثبت ژئوپارك در قشم اشاره كرد، كه علي‌رغم كوشش‌هاي بيژن دره‌شوري اين بزرگمرد طبيعت ايران، مديريت بساماني در اين منطقه هنوز اجرايي نشده است. این موضوع در ارتباط با ذخیره گاه های زیستکره که در فهرست انسان و کره مسکون یونسکو در سال ۱۹۷۶ ثبت شد نیز صادق است. ۹ منطقه از ایران شامل پارك‌هاي ملي كوير، گلستان، توران و اروميه و مناطق حفاظت شده حرا، گنو، پريشان، ارسباران و پناهگاه حيات‌وحش ميانكاله در این فهرست قرار دارند که وضعیت اکولوژیک آنها از وخامت مثال زدنی است.

تنگه واشي،‌ دشت‌ لاله‌هاي واژگون، سرزمين سوسن چلچراغ، جنگل ابر، درياچه زريوار، آبشار مارگون و ... نمونه‌هايي دیگر از توجه ايرانيان به طبيعت است. گشتی در این مناطق تنها با مناظری مشمئزکننده از زباله همراه است.

 بدون آن كه زيرساخت‌هاي مورد نياز طبيعتگردي و فرهنگ آن ايجاد شود، اين گونه توجهات جز تخريب و از دست رفتن قابليت‌هاي محيطي ثمري در بر نخواهند داشت.