هفتمين نمايشگاه بين‌المللي محيط‌زيست نيز به پايان رسيد. نمايشگاهي كه يك سال تاخير داشت، سازمان‌هاي غير دولتي در آن حضور نداشتند، فاقد انسجام موضوعي و چيدمان صحيح غرفه‌ها بود، اطلاع‌رساني در آن به شيوه‌اي ناكارآمد انجام شده و اخبار مرتبط با آن در هيچ‌ يك از خبرگزاري‌ها يا روزنامه‌ها به طور كامل پوشش داده نشد.

 در اختتاميه آن رييس سازمان حفاظت محيط‌زيست با اشاره به آماري كه به تازگي در مجمع جهاني اقتصاد داووس ارائه شده، و بر اساس آن رتبه ايران در ميان 149 كشور جهان در مقايسه با سال 2006 با 14 پله نزول 67 اعلام شده است، گفته است: «در حالي كه هيچ سازمان و مرجع رسمي در كشور آمار و ارقامي در اين زمينه اعلام نكرده‌اند، برخي به استناد اطلاعاتي كه يك شركت خصوصي در خارج و با هدف به انزوا كشاندن ايران در مسائل زيست‌محيطي اعلام كرده رتبه كشور را 14 پله پايين آوردند، در حالي كه براساس آمار و مستندات موجود طي 5/2 سال گذشته 19 شاخص كمي در حوزه محيط‌زيست در راستاي برنامه چهارم توسعه تحقق يافته كه اين شاخص رشد را نشان مي‌دهد».

سخنان رييس محيط‌زيست ايران را به دو بخش قابل تقسیم بندی است: بخش نخست به هدف انتشار اين آمار باز مي‌گردد و بخش دوم به آمارهاي وطني و شاخص‌هاي كمي خودمان. مي‌توان يك‌سره از قيد قسمت دوم گذشت اما درباره قسمت اول، نكات درخور توجهي وجود دارد.

نخست آن كه نگاه رييس محيط‌زيست ايران گرچه تا حدي به تئوري توهم توطئه نزديك است اما تا حدي با واقعيت نيز قرابت دارد. چنين آماري چنانچه او گفته است قصد به انزوا كشيدن دارد اما نه محيط‌زيست كشور را كه قصد آن كل چهره‌ ايران در چشم‌انداز بين‌المللي است و مي‌توان آن را در راستاي تحريم‌هاي مسلسل‌واري دانست كه عليه ايران صادر شده است و مخدوش كردن وجه ديگري از كشور. پس هدف اين گروه را مي‌توان كل ايران دانست و نه عملكرد 5/2 ساله سازمان محيط‌زيست (البته نقدهاي فراواني به اين دوران و عملكرد مورد اشاره او مطرح است).

از منظري ديگر نيز اين موضوع قابل بررسي است: رييس محيط‌‌زيست گفته است كه مراجع رسمي ايران آماري به سازمان و يا تشكيلات بررسي كننده نداده است. وقتي آماري داده نمي‌شود (و اگر بپذیریم آمار اشتباه از سوي مراجع غير رسمي در اختيار تيم بررسي كننده قرار مي‌گيرد) طبيعي است كه چنين نتايجي هم به دست خواهد آمد. به نظر مي‌رسد براي برون‌رفت از چنين شرايطي لازم است همكاري‌هاي همه‌جانبه‌اي با سازمان‌هاي مورد اشاره قرار گيرد تا نتايج درستي حاصل شود. اما در اين صورت نبايد انتظار داشت كه نتايج، مطلوب و به قولي، مديرپسند باشد.

چه اين آمارها درست باشد و چه نباشد، چه اهدافي شوم پس پرده باشد و چه نباشد، بايد پذيرفت سازمان حفاظت محيط‌زيست  در برقراري روابط حرفه‌اي و كاري دچار ضعفي شديد است. عدم پوشش خبری نمایشگاه

هفتمين نمايشگاه بين‌المللي محيط‌زيست نيز به پايان رسيد. نمايشگاهي كه يك سال تاخير داشت، سازمان‌هاي غير دولتي در آن حضور نداشتند، فاقد انسجام موضوعي و چيدمان صحيح غرفه‌ها بود، اطلاع‌رساني در آن به شيوه‌اي ناكارآمد انجام شده و اخبار مرتبط با آن در هيچ‌ يك از خبرگزاري‌ها يا روزنامه‌ها به طور كامل پوشش داده نشد.

 در اختتاميه آن رييس سازمان حفاظت محيط‌زيست با اشاره به آماري كه به تازگي در مجمع جهاني اقتصاد داووس ارائه شده، و بر اساس آن رتبه ايران در ميان 149 كشور جهان در مقايسه با سال 2006 با 14 پله نزول 67 اعلام شده است، گفته است: «در حالي كه هيچ سازمان و مرجع رسمي در كشور آمار و ارقامي در اين زمينه اعلام نكرده‌اند، برخي به استناد اطلاعاتي كه يك شركت خصوصي در خارج و با هدف به انزوا كشاندن ايران در مسائل زيست‌محيطي اعلام كرده رتبه كشور را 14 پله پايين آوردند، در حالي كه براساس آمار و مستندات موجود طي 5/2 سال گذشته 19 شاخص كمي در حوزه محيط‌زيست در راستاي برنامه چهارم توسعه تحقق يافته كه اين شاخص رشد را نشان مي‌دهد».

سخنان رييس محيط‌زيست ايران را به دو بخش قابل تقسیم بندی است: بخش نخست به هدف انتشار اين آمار باز مي‌گردد و بخش دوم به آمارهاي وطني و شاخص‌هاي كمي خودمان. مي‌توان يك‌سره از قيد قسمت دوم گذشت اما درباره قسمت اول، نكات درخور توجهي وجود دارد.

نخست آن كه نگاه رييس محيط‌زيست ايران گرچه تا حدي به تئوري توهم توطئه نزديك است اما تا حدي با واقعيت نيز قرابت دارد. چنين آماري چنانچه او گفته است قصد به انزوا كشيدن دارد اما نه محيط‌زيست كشور را كه قصد آن كل چهره‌ ايران در چشم‌انداز بين‌المللي است و مي‌توان آن را در راستاي تحريم‌هاي مسلسل‌واري دانست كه عليه ايران صادر شده است و مخدوش كردن وجه ديگري از كشور. پس هدف اين گروه را مي‌توان كل ايران دانست و نه عملكرد 5/2 ساله سازمان محيط‌زيست (البته نقدهاي فراواني به اين دوران و عملكرد مورد اشاره او مطرح است).

از منظري ديگر نيز اين موضوع قابل بررسي است: رييس محيط‌‌زيست گفته است كه مراجع رسمي ايران آماري به سازمان و يا تشكيلات بررسي كننده نداده است. وقتي آماري داده نمي‌شود (و اگر بپذیریم آمار اشتباه از سوي مراجع غير رسمي در اختيار تيم بررسي كننده قرار مي‌گيرد) طبيعي است كه چنين نتايجي هم به دست خواهد آمد. به نظر مي‌رسد براي برون‌رفت از چنين شرايطي لازم است همكاري‌هاي همه‌جانبه‌اي با سازمان‌هاي مورد اشاره قرار گيرد تا نتايج درستي حاصل شود. اما در اين صورت نبايد انتظار داشت كه نتايج، مطلوب و به قولي، مديرپسند باشد.

چه اين آمارها درست باشد و چه نباشد، چه اهدافي شوم پس پرده باشد و چه نباشد، بايد پذيرفت سازمان حفاظت محيط‌زيست  در برقراري روابط حرفه‌اي و كاري دچار ضعفي شديد است. عدم پوشش خبری همه جانبه توسط رسانه‌ها، تاخیر یک ساله در برگزاری نمایشگاه، منسجم نبودن چیدمان غرفه ها و غیاب سازمان‌هاي مردم نهاد زيست‌محيطي در نمايشگاه هفتم -كه مي‌توان آن را به منزله حمايت نکردن از اين تشكل‌ها دانست- نشانه‌اي بارز اين ضعف است. وقتي چنين روابط و گفت‌وگوهاي دروني با اختلال همراه است چگونه مي‌توان انتظار داشت گفت‌وگوهاي بيروني با موفقيت و نتايج مطلوب به پايان برسد؟ لازم است تجديد نظري در اين داوري‌ها صورت بگيرد، به هر حال، نمي‌توان براي آنان كه آن سوي آب‌ها نشسته‌اند بخشنامه صادر كرد كه مطابق ميل اين سوي جهان آماري منتشر كنند.