وضعيت محيط‌زيست در دنيا رو به وخامت است و البته ايران در اين ميان جزو كشورهاي پيش‌رو محسوب مي‌شود. صرف نظر از آمارهايي كه سازمان‌هاي بين‌المللي در اين ارتباط منتشر مي‌كنند با نگاهي به گوشه و كنار ايران مي‌توان نشانه‌اي از بي‌توجهي به محيط‌زيست را در هر نقطه‌اي از اين سرزمين مشاهده كرد. تخريب‌هاي بي‌امان اين سرزمين به بهانه توسعه، احداث سد و ايجاد جاده در هر گوشه‌، افزايش بار آلودگي‌ها در شهر‌ها و كشتار بي‌رحمانه جانوران، خشك كردن تالاب‌ها براي توسعه كشاورزي كم‌بازده و به خطر انداختن رودخانه‌ها و حيات آبزيان با انواع محصولات شيميايي و صنعتي، قطع درختان و تخريب پوشش گياهي، توليد روز افزون زباله‌هاي سمي و خطرناك، فشار مضاعف بر روي مراتع به منظور توليد گوشت قرمز با روش‌هاي سنتي قرن‌ها پيش و وارد كردن تكنولوژي‌هاي فرسوده كشورهاي صنعتي به بهانه‌هاي پوشالي از مواردي است كه نشانه‌هايي از بي‌توجهي به محيط‌زيست در ايران تلقي مي‌‌شود.

 در چنين شرايطي تعجب آور نيست اگر به اخلاق، آموزش، فرهنگ و كتاب‌هاي زيست‌محيطي توجه چنداني نشود و