هياهوي بسيار راه افتاده است براي هيچ. جواناني كه در دوم خرداد 76 شايد دوران دبستان را سپري مي‌كردند اينك به طرفداران سيدي ديگر برخاسته‌اند، شماري ديگر از همين گروه سِني نيز ميل به ديگري دارند كه پرخاش‌ها و تندگويي‌ها را نشانه صراحت‌لهجه و طلايه‌دار مكتبي نو تفسير مي‌كنند. عده‌اي ديگر و ديگران نيز دلايل خود را دارند از جانب‌داري كردن يا نكردن از يك نامزد در انتخابات دهم.
صرف‌نظر بايد كرد از اين كه مسايل مبتلابه محيط‌زيست و ايران همچنان مغفول مانده‌است كه هر كس، هر سخني بگويد لابد بر اساس پيشي گرفتن از رقيب بوده نه احساس نيازي واقعي از ظلمي كه به طبيعت رفته است. ظلم البته در اين شب‌هاي پرغوغا بيش از هر زمان ديگر خودنمايي مي‌كند در شهرها و اين بار عاملان آن تك‌تك حاميان هر يك از نامزدهاي انتخاباتي هستند. پس از

چشمان‌شان را بسته‌ و گوش‌ها را به هر شيوه‌اي سد كرده‌اند تا نبينند و نشنود چگونه زمان مي‌گذرد به دشواري. پرسش و كشف پاسخ را همتي مي‌بايد كه در ميانه نيست. در سكوت و سياهي پنداري بايد به سر برد روزگار را كه نه اميدي در ميدانگاه مي‌توان جوريد نه روزنه‌اي به خورشيد. در گوشه‌اي ديگر اما مي‌توان آرامش را يافت كه همچون رودخانه‌اي جاري است در ميانه دشت؛ بي‌پرواي هياهوهاي اين شب‌هاي بهاري از براي دست يازيدن به بهانه‌اي براي قتل‌عام ثانيه‌ها و درختان كه سرنگونشان كردند به سادگي و يك نفر فرياد برداشت كه :«چه ساده/ چه به سادگي گفتند و/ ايشان را چه ساده/ چه به سادگي كشتند».
گروهي را گمان هر چند

انتخابات رياست جمهوري، موضوع اصلي بسياري از گفت‌وگوهاست. برخي كانديداها به محيط‌زيست وقعي نمي‌نهند و برخي ديگر زير چشمي، به آهستگي و زير جّلكي به آن مي پردازند (اينجا را ببينيد). پرداختن به محيط‌زيست در اين ارتباط البته همان قدر اهميت دارد كه لابد حقوق زنان.
موج انتخاباتي، علي‌رغم تمام اهميت‌هاي پنهان و آشكار آن، بسياري از اتفاقات مهم را زير سايه‌اي يك‌دست تيره پنهان مي‌كند، به طوري كه نكاتي حزن‌انگيز به كلي فراموش مي‌شود تا زماني ديگر چون دّملي چركين سر باز كند.
در آخرين سفر