مدتي پس از آن كه دكتر حبيب‌الله ثابتي فوت كرد، يكي‌ دو تني از همكاران سابق‌اش درصدد بودند مطلبي بنويسند و در نشريه‌اي به چاپ برسانند، درباره او و خدمات گرانقدرش در حوزه‌ گياه‌شناسي. درباره دكتر ثابتي مطلبي را كه از بيژن‌ فرهنگ‌دره‌شوري شنيده بودم براي‌شان نقل كردم.

قرار شد آنان يادداشتي درباره اين استاد

اضمحلال زبان پارسي يكي از موضوعاتي است كه از مدت‌ها پيش نظر اهل فن را به خود جلب كرده است. آنان كه دغدغه زبان و ادب فارسي و در مجموع هويت و فرهنگ ملي داشتند و دارند، بيشتر توجه خود را معطوف مهاجران و به ويژه نسل دوم كوچيدگان كرده‌اند. حال آن كه اين وضعيت اسفبار در داخل مرزهاي ايران اسلامي نيز به وضوح ديده مي‌شود؛ شرايط رقت‌انگيزي كه بيشتر به يك سياه‌نمايي چندش‌آور مانند است تا به رخ كشيدن خرده لغات و سواد انگليسي.

نصفه و نيمه سخن گفتنِ فارسي- انگليسي در سازمان‌هاي بين‌المللي، نظير دفتر عمران سازمان ملل را تا اندازه‌اي مي‌توان توجيه كرد، گرچه در بسياري از اين جلسات حتي

 بسياري را گمان بر اين است كه رقابتِ سازنده مي‌تواند موجب پيشرفت باشد. چندان كه در مواجهه^ء نخستين به نظر مي‌رسد، اين گزاره به تمامي درست مي‌نمايد، اما نكته‌اي وراي آن نهفته است كه كمتر مورد توجه قرار مي‌گيرد؛ عده‌اي حاضرند براي دستيابي به پيروزي، شهرت و موفقيت هر بهايي را پرداخت كنند و راه‌هاي ناصواب را نيز به بوته آزمايش بگذارند. نگاهي به اخبار بازي‌هاي المپيك نشان مي‌دهد، برخي از ورزشكاران ماكياوليست از آبرو در اين راه مايه مي‌گذارند و براي دستيابي به هدف به داروهاي نيروزا متوسل مي‌شوند تا خود را رستم‌دستان، سرآمد ورزشكاران و پهلوانِ پهلوانان به ديگران بنمايانند. در برخي موارد (كه البته بيشتر به كشورهايي نظير ايران مربوط مي‌شود) دستي از غيب به مدد ورزشكاران خطاكار مي‌‌آيد تا آبروي به زحمت جمع‌شده آنان يك‌باره بر زمين جاري نشود (اين جا را بخوانيد).

سال 83 او را ديدم؛ مرد عجيبي كه در روستايي دور افتاده در قشم زندگي مي‌كرد. به حرا علاقه داشت و براي كاشت و داشت اين درخت دريايي چنان كوشش مي‌كرد كه گويي فرزندانش را پرستاري مي‌كند. عبدالله پيرمردي از روستاي كنار سياه قشم.

سفري به قشم رفته بودم كه ندا دهقاني تماس گرفت و پيشنهاد داد با عبدالله مصاحبه كنم. نمي‌دانم او از كجا اين پيرمرد عاشق طبيعت را مي‌شناخت. موضوع را