احداث جاده در ايران به معضلي ابدي-ازلي بدل شده است و به نظر مي‌رسد هيچ‌كس را ياراي مقاومت در برابر تخريب‌هاي بي‌امان طبيعت نيست؛ در برخي موارد با تغيير نام آزادراه يا اتوبان موضوع حل مي‌شود. چنانچه اين پيشنهاد براي جاده گلستان نيز ارائه شده است. گويي با تغيير نام مي‌توان مشروعيت بخشيد به اهدافي كه نيت خير آن از ابتدا مورد ترديد است.

موضوع جاده گلستان و البته اظهارات عجيب شماري از مديران

توسعه پايدار چيست؟ اين سوالي است كه مي‌توان از كساني كه بي‌دليل آن را به كار مي‌برند پرسيد و بعد منتظر پاسخ ماند. امروزه توسعه پايدار به دست‌آويزي بدل شده است تا بسياري از طرح‌هاي ناهمگون با ظرفيت‌هاي محيطي، مجوز بگيرند و در اين راستا بيشترین آسيب را كارشناساني به پيكر محيط‌ وارد مي‌كنند كه از قضا از ديگران نام‌آورتر نيز هستند. با اين حال هنوز تعريف جامعي از سوي اين نامداران و نام‌خواهان ارائه نشده است. در حالي كه سال‌ها پيش، زماني كه مجله طبيعت و منابع چاپ مي‌شد، اين عبارت به تمامي توسط فرانچسكو‌ دي‌كاسترو تعريف و تفسير شد.

او در اين مقاله توسعه پايدار را