نجات جانوران با اندكي مديريت و مبتني بر اصول اوليه حفاظت هم ارزان‌تر است و هم عقلايي‌. از نظر علم اكولوژي نيز مشكلي در بر نخواهد داشت. اما در ايران اصرار عجيبي وجود دارد تا اصول اوليه اين علم را بر هم بزنيم و دردآورتر اين كه در كار آفريننده با دخالت‌هاي بي‌جا دست‌اندازي مي‌شود.

يكي از دخالت‌هاي بي‌جا انتقال گوزن زرد به

معلمي كه به دريا زد؛ سرگذشت مردي است كه كار خود را از معلمي شروع كرد و با شعر درس‌هاي فيزيك و شيمي را به دانش‌آموزان آموزش مي‌داد، مدتي در وزارت جهاد سازندگي مشغول بود، در جهاد كشاورزي تا مديريت مياني رسيد، شش سال معاون سازمان حفاظت محيط‌زيست بود، دو سال معاون سازمان شيلات ايران و امروز در شهرداري مشغول است.

اين مصاحبه با طرحي

سايت «جديدآن‌لاين» به مناسبت روز جهاني محيط‌زيست گزارشي تهيه كرده است از موضوع  وبلاگستان سبز و چند وبلاگ را نيز معرفي كرده است كه در اين زمينه مطالبي جدي انتشار مي‌دهند.

بدين ترتيب از غيب هم

در روز جهاني محيط‌زيست مي‌توان فهرستي بلند بالا ارائه داد از وضعيت محيط‌زيست در ايران:

- تبديل 730 هكتار از پارك ملي بمو به شهرك صدرا

- احداث سد كرخه (بدون توجه به اثرات آن بر تالاب هورالعظيم)

- احداث سد روي تالاب بين‌المللي شورگل

- احداث سد‌هاي متعدد بر روي رودخانه‌هاي منتهي به درياچه اروميه

- احداث سدهاي

روزنامه اعتماد ملي مطلبي در بهمن ماه سال 1385 منتشر كرد با عنوان «ايران هنوز استراتژي زيست‌محيطي ندارد». كل مطلب به وضعيت تاسف‌بار طبيعت ايران مي‌پرداخت و آن را با ساير كشورها بر اساس شاخص‌هاي توسعه جهان تدوين شده توسط بانك جهاني مقايسه مي‌كرد.

اينجا درياچه نمك نيست، حوض سلطان هم نيست. نمك پهنه‌اي وسيع را پوشانده است تا دور دست ...تقريبا تا جايي كه افق به زمين پيوند مي‌خورد. اينجا يكي از ذخيره‌گاه‌هاي زيستكره است، يكي از پارك‌هاي ملي ايران...اينجا

وقتي خبر درگذشت لوئيز فيروز منتشر شد، همه خبرگزاري‌ها او را به عنوان ناجي اسبچه خزري معرفي كردند. اما او دختر كسي بود كه در شرايطي بحراني به ايرانيان كمك كرد.

لوئيز سال 1937  در آمريكا به دنيا آمد، پدرش جان ليلين وكيل بود و در دهه 40 ميلادي يكي از سرآمدان اين حرفه به شمار مي‌رفت. او وكالت ايران را در سازمان ملل به عهده گرفت تا آذربايجان از ايران جدا نشود؛ 

جاده‌ها را شاهرگ حياتي هر كشور مي‌دانند و البته اين رگ‌هاي اصلي، لابد وظيفه‌اي خيطر دارند كه همانا دستيابي به توسعه و پيشرفت است. بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت، كساني كه با جاده و جاده‌سازي مخالف باشند با توسعه و پيشرفت نيز سر ناسازگاري دارند. اما مگر مي‌توان با پيشرفت مخالفت كرد؟ بي‌ترديد زماني دوستداران محيط‌زيست مي‌توانند

جريان‌هايي در زندگي،‌ راه را براي بروز حوادثي ناگوار و اتفاقاتي خوشايند باز مي‌كند. پس از آن عمل جراحي سهمناك،‌ اينك پوست‌انداختني ديگر لازم بود،‌ نه از جنس امروزي شدن و نه با نگاه امروز همراه شدن. مثال ديرين نان و نمك خوردن، در بسياري موارد دست و پاي سنت‌شكني را مي‌بندد و مجال هيچ نوع ابراز عقيده‌اي ديگر را نمي‌دهد.

از سوي ديگر،‌ نشانه‌ رفتن بسياري