آيا سد سازي بهترين روش تامين آب و نيرو است يا نه، پرسشي است كه مخالفان و موافقان بيشماري دارد. در 16 آذرماه 1382 گزارشي با عنوان« دستاويز پايدار» به همين قلم در روزنامه شرق منتشر شد . اين گزارش البته به مذاق عده كثيري از مسولان سدساز خوش نيامد و با جوابيه‌اي ادعا كردند كه سد از نان شب هم واجب‌تر است. يادآور همان

مطلبي با عنوان «كفش‌هاي زرد در پاي تشكل‌هاي زيست‌محيطي» در اين وبلاگ درج شد كه نظرات متفاوتي را برانگيخت. برخي گمان مي‌كردند نوشتار مذكور، تشكلي خاص را نشانه رفته است در حالي كه چنين نبود و مقصود، تشكل‌هايي بودند كه در برابر وضع نابه‌سامان محيط‌زيست سكوت كرده‌اند. اين گمان ناروا تنها به اين دليل شكل گرفت كه يكي از خوانندگان (با نام رفيق قديمي) در نظرهاي ارسالي خود نام تشكلي را به ميان كشيده بود. سو تفاهم بالا گرفت سرباز زمين، در پاسخ به رفيق قديمي نظراتي ارسال كرد. بحثي در گرفت و در نهايت موضوع ختم به خير شد.

امروز روزنامه اعتماد مطلبي با عنوان «کفش‌هاي آويخته‌NGOهاي زيست‌محيطي» به قلم

اوايل دهه 80 بود كه رشد قارچ‌گونه انواع خبرگزاري‌ها، بنگاه‌هاي خبرپراكني، پايگاه‌هاي اطلاع‌رساني و اينترنتي در ايران آغاز شد؛ اينترنت به مدد ساكنان اين بخش از كره زمين آمد تا به گونه‌اي سنتي آرا و نظرات خود را منتشر كنند: نگاه و رويكري كه وام گرفته از نسخه چاپي روزنامه‌ها بود. اين روش البته

وجه افتراق نگرش‌هاي زيست‌محيطي در ايران و جهان

آتش‌سوزي هفته اول ارديبهشت در جنگل‌هاي شمال را محمد درویش چنان نوشته و شرح داده است كه هر كس  بخواند (حتي هر آن كه دلبسته محيط‌زيست و منابع طبيعي نيست) متاثر مي‌شود و البته به نويسنده آن دست‌ مريزادي مي‌گويد كه با ادله‌اي استوار و نگارشي تحسين‌برانگيز مديران ارشد كشور را خطاب قرار داده تا شايد تلنگري باشد به اوضاع اسفبار امروز طبيعت ايران. استدلال‌هاي درويش چنان درست و دقيق است كه نمي‌توان آنها را ناديده گرفت. چگونه است كه جوابي به صاحبان اصلي اين آب و خاك داده نمي‌شود؟ و كساني كه مسوليتي دارند به دنبال پاسخگويي نيستند؟ 20 هزار هكتار جنگل شايد ارزش پاسخگويي ندارد.

داستان آتش زدن جنگل‌ها براي تصاحب و تملك زمين آن قدر

گفت‌وگو با ايگور خروزيان، كارشناس حيات‌وحش

 پلنگ را بسياري از فيلم‌هاي مستند حيات‌وحش به تصوير كشيده است؛ در آفريقا بالاي درخت يا هنگام شكار طعمه‌اي. اما عده زيادي ندانند كه اين جانور در خاورميانه نيز زندگي مي‌‌كند و بسياري از كارشناسان حيات‌وحش نيز  پلنگي كه در اين سوي جهان زندگي مي‌كند را پلنگ ايراني ناميده‌اند.

داوود پنهاني روزنامه‌نگاري است كه نگاه و نثري كم‌نظير دارد. نوشتنش با عرق‌ريزان روح توام و گزارشگري حرفه‌اي‌ است. او نوشته است:

«سلام برادر. حقیقت این که یکی دو روزی بود به وبلاگت سر نزده بودم. اما امشب اومدم و یه نکته برام جالب بود و جای سوال داشت. چرا اسم اون یوز رو تو پست قبلی که نوشتی کوشکی گذاشتن؟میدونستی که کوشکی یکی از طوایف محترم تو لرستانه؟وجه تسمیه این اسم برام جالب بود.»

شايد براي عده‌اي ديگر نيز اين پرسش مطرح باشد؛‌ از اين رو تصميم گرفتم پاسخ اين دوست گرامی و بسیار عزیر را در وبلاگ بگنجانم. كوشكي ...

امروز براي عده‌اي روز مهمي بود؛ روز توجه به زمين. روزي كه حتي سايت ‌هاي گوگل و ياهو نيز لوگوهاي خود را تغيير دادند. در اين سوي جهان اما ما چه كرده‌ايم و چگونه براي اين زمين پاك دل سوزانده‌ايم؟

گشتي در دنياي خبر اين موضوع را روشن مي‌كند. كافي است نگاهي

امروز غافلگير شدم. اول صبح وقتي نظر خوانندگان را باز كردم ديدم فرزند زمين نوشته‌است كه بلاگ آتش‌نوشت در نظرسنجي وبلاگ‌نويسان محيط‌زيست حائز رتبه دوم شده است. بيشتر نخواندم (اما وقتی شب به خانه برگشتم دوباره آن را خواندم نوشته بود که در پایان مراسم جوایزی به نفرات برتر داده خواهد شد). از طرف ديگر در ذهنم بود كه عصر دوشنبه بايد بروم  به همايش (يا به عبارتي هم‌انديشي) وبلاگ‌نويسان. رفتم براي اين كه