اين فارسي‌سازي و فارسي حرف زدن هم حكايت غريبي است. ديروز در جلسه‌اي شركت داشتم كه گوينده مرتب كلمات انگليسي به كار مي‌برد: كامنت، كانتراكت، ان‌جي‌او، ايشيو، ريسك و پرابلم و ...و ...

بعد مرتب مي‌گفت درگاه كه به نظرم منظورش وب‌سايت يا پورتال بود. با خودم فكر مي‌كردم چه اصراري است اين كلمه را به كار ببرد. اما نتيجه‌اي نگرفتم.

هفتمين نمايشگاه بين‌المللي محيط‌زيست نيز به پايان رسيد. نمايشگاهي كه يك سال تاخير داشت، سازمان‌هاي غير دولتي در آن حضور نداشتند، فاقد انسجام موضوعي و چيدمان صحيح غرفه‌ها بود، اطلاع‌رساني در آن به شيوه‌اي ناكارآمد انجام شده و اخبار مرتبط با آن در هيچ‌ يك از خبرگزاري‌ها يا روزنامه‌ها به طور كامل پوشش داده نشد. 

در وبلاگ آواي سبز، نويسنده به موضوع قابل توجهي اشاره كرده است: نظر آيت‌الله جوادي آملي درباره محيط‌زيست. اگر نظر ايشان درباره محيط‌زيست همه‌گير شود، دغدغه‌هاي زيست‌محيطي به شدت كاهش خواهد يافت.

طبيعت را مي‌توان ميراث بشري دانست؟ يا آن كه متعلق به بخش يا گروهي خاص است؟ و يا اين كه داشته‌ها و ثروت بين‌ نسلي است و تمام نسل‌ها مي‌توانند از آن سهمي داشته باشند در هر گوشه‌اي از دنيا؟

زماني كه كتاب ميراث طبيعي ايران را نوشتم به اين نكات فكر نمي‌كردم. تنها نكته‌اي كه ذهن مرا به خود مشغول مي‌كرد اين بود كه در اثري اجمالي، موجز و كوتاه طبيعت ايران زمين معرفي شود، براي نسل جواني كه در بي‌خبري از اين منابع عظيم به سر مي‌برند و همه جا سخن از منابع زيرزميني است حال آن كه مائده و ثروت بر روي زمين نيز جاري است، كافي است به اندازه‌اي از آن استفاده كرد تا براي هميشه باقي بماند.

سایت مرکز صلح و محیط زیست به نقل از روزنامه گاردين نوشته است 50 نفر مي‌توانند كره زمين را نجات دهند كه يكي از آنان معصومه ابتكار، رييس پيشين سازمان حفاظت محيط‌زيست ايران است و ديگري بازيگر نام‌آشناي هاليوود: لئوناردو دی کاپریو.

ناصر کرمی در وبلاگش نوشته است:« اگر يك نفر سوار بلدوزر بشود و از اين طرف تخت‌جمشيد تا آن طرف آن و يا از اين سوي ميدان نقش جهان تا آن سوي آن نوار پهني را با زمين يكسان كند چه واكنشي نشان مي‌دهيد؟چنين فرضي را احتمالاً  ناممكن مي‌دانيد. قطعاً تصور مي‌كنيد  از حالا تا آخر تاريخ محال است چنان بلدوزري روانه تخت جمشيد و نقش جهان بشود اما فرض محال، محال نيست.»اما چنين فرضي چه محال باشد چه نباشد يك واقعيت از نگاه ناصر كرمي اين روزنامه‌نگار و دبير سرويس شهري روزنامه همشهري پوشيده مانده است؛ اگر حتي مشهورترين آثار باستاني ما از بين برود مي‌توان آن را دوباره ساخت. همان گونه كه پيشنهاد بازسازي ارگ بم نيز داده شده است. اما تخريب جنگل ابر، تخريب انزلي، از بين رفتن اروميه، انقراض هر گونه‌اي نظير گور ايراني و گوزن زرد ايراني جبران ناپذير است و ديگر نمي‌توان آن را به طبيعت بازگرداند. البته او درست گفته است: فرض محال، محال نيست.

چند روز پيش با روزنامه‌نگاري دلمشغول محيط زيست صحبت مي‌كردم و گله مي‌كرد كه چند روز پيش‌تر كه او را ديده بودم در حضور شخص ثالثي مثالي زدم كه او را خوش نيامد. دليل را جويا شد و گفتم شايد به خاطر آن كه در وجودم از خلف وعده‌اش ناراحت بوده‌ام. موضوع را ريشه‌اي‌تر عنوان كردم. نمي‌دانم چرا نگفتم كه در مثل جاي هيچ مناقشه نيست و يا چيزي شبيه اين و صادقانه اين موضوع را پيش كشيدم.

اگر علاقمنديد مطلبي درباره يوزپلنگ آسيايي بخوانيد، مصاحبه‌اي با دكتر كريس والزر استاد دانشگاه وين در روزنامه اعتماد چاپ شده است. مرورش ضرري ندارد.

شعري طولاني  را در وبلاگ طبیعت مرد خواندم از عليرضا شجاع پور كه چند بيتي از آن را در اينجا نقل مي‌كنم. نمي‌دانم چرا من هم طبع شعرم گُل كرد و چند بيتي نوشتم برايش كه آن را هم در زير گزيده شعر شجاع‌پور آورده‌ام:

وطن يعني هويت، اصل، ريشه

سرآغاز و سرانجام هميشه

وطن يعني محبت، مهرباني

نثار هر كه داني و نداني

وطن يعني هواي كوچه يار

در آن كو دل شكستن هاي بسيار

 وطن يعني سراي ترك با فارس

وطن يعني خليج تا ابد فارس

وطن يعني همه سازندگي ها

رهايي از تمام بندگي ها

اما شعر من كه مي‌توانست بسيار طولاني‌تر باشد اما تصميم گرفتم مفيد و مختصر بنويسم:

وطن يعنی فروش هرچه داريم و نداريم

وطن يعنی ادای هر چه مرد است در بياريم

وطن يعنی فساد و خود فروشی

وطن يعنی دزدي نئشگی آدم فروشی

وطن يعنی خريد ملک و منزل

وطن يعنی بدزديم هر چه هست نازل

سال‌ها پيش وقتي تازه وارد حوزه روزنامه‌نگاري شده بودم، جمله‌اي از فريدون صديقي شنيدم كه هنوز هم در ذهنم مانده‌است: «روزنامه‌نگار يا سرِ دار است يا سرِ كار» ( كه سر كار به مفهوم انجام وظيفه ادا شد). البته بسياري هستند كه به معناي امروزين اين عبارت سرِ كارند و چون من گمان مي‌كنند با نوشتن درباره موضوعي كه به آن عقيده دارند مي‌توانند اطلاع‌رساني كنند و ضمن افزايش آگاهي اندكي از ناملايمات بكاهند.

برگزاري مراسم بزرگداشت در زمان حيات افراد از پديده‌هاي نادر روزگار ماست. در ايران معمولا پس از مرگ افراد است كه مراسمي برگزار مي‌شود و از خصايص اخلاقي و حرفه‌اي متوفي خاطراتي نقل مي‌شود. تا جايي كه فرد درگذشته چون اسطوره‌اي دست نايافتني جلوه مي‌كند. سخنرانان نيز در رثاي او با فغان و ناراحتي می گویند كه اي كاش چند صباحی ديگر  متوفي زنده بود تا از دانش و تجربه او جامعه دانش پرور و دانش دوست ایران (و جهان)بيشتر بهره‌مند می شد و يا ساعت زمان را چند سال به عقب برگرداند تا شمع وجود چنين نازنين موجودي محفل زندگان را روشنايي بخشد. 

سال 1379 يك خبرنگار، گزارشي از زمين‌خواري و سوداگري زمين در كلاردشت تهيه كرد؛ گزارشي مستند با دليل و مدرك كافي. جسارت و البته شهامت اين خبرنگار ستودني بود. گزارش او تحت عنوان بهشت ايران متري چند.در شماره‌هاي12 و 13 مجله طبيعت (به سردبيري و صاحب‌ امتيازي: محمد علي اينانلو) به چاپ رسيد. به مجرد چاپ مطلب، سيلِ ناسزاها و تهديدهايي بود كه نثار نويسنده و سردبير مجله مي‌شد. محمد‌علي اينانلو كه بازخورد اين گزارش را ديد از دوستي، خواست مطلب را در روزنامه پرتيراژي كه در آن كار مي‌كرد (و هنوز نيز بر همان مسند تكيه زده) به صورت سريالي به چاپ برساند.