افزون بر سه میلیارد نفر از ساکنان کشورهای در حال توسعه ناگزیرند برای پخت‌وپز از روش‌هایی سنتی (نظیر سوزاندن درختان یا فضولات دام) استفاده کنند، حدود یک میلیارد و 500 میلیون نفر در سراسر جهان از الکتریسته بی‌بهره‌اند و میلیون‌ها نفری که از برق استفاده می‌کنند توان پرداخت هزینه‌های آن را ندارند. آماری این چنین ساده، ابعادی به مراتب پیچیده و نگران‌کننده دارد که گه‌گاه از نظرها پنهان می‌ماند: مصرف مفرط داشته‌های طبیعی و تخریب شتابان کره مسکون، راه را برای دستیابی به توسعه پایدار سد می‌کند.

شاید به همین دلیل مجمع عمومی

نام کتاب: پرندگان تالابی خزر جنوبی، مولف: عاطفه عنبرسوز، ناشر: نشر طلایه، چاپ: اول 1390، قطع خشتی متوسط، قیمت: 21000 تومان، 152 صفحه، گلاسه چهار رنگ +سی‌دی

شمار کتاب‌هایی که به فارسی در حوزه محیط‌زیست و به ویژه حیات‌وحش منتشر می‌شوند به طرز تاسف‌باری انگشت‌شمار است. انتشار اثری درباره حیات‌وحش ایران را می‌توان شهابی زودگذر نامید که از گوشه‌ بازار بی‌رونق نشر همچون ستاره هالی عبور می‌کند. در این شرایط نوشتن از نقاط قوت و ضعف اثری که بخشی از میراث طبیعی ایران پهناور را معرفی می‌کند به گونه‌ای مضاعف دشوار می‌شود؛ پرداختن صرف به نقاط قوت، بیان نیمی از حقیقت است و اشاره به کاستی‌ها (حتی در کنار نقاط قوت) ممکن است عده‌ای را از گام نهادن در این عرصه دلسرد کند. اما برای بهبود کیفیت چنین آثار کم‌شماری در آینده چاره‌ای نیست جز واکاوی نکات مثبت و منفی. 

به تازگی کتابی از سوی انتشارات طلایه راهی بازار نشر شده که از نام آن می‌توان

چهار ماجرا پیش آمد و سبب شد اعتمادم را به طور کلی از رسانه‌ فارسی‌زبان مقیم آلمان یک‌سره از دست بدهم.

۱- سال ۸۹ بود که دوستی ساکن آلمان گفت مرا معرفی می‌کند به یکی از اهالی دویچه‌وله برای همکاری در حوزه محیط‌زیست؛ حوزه‌ای که این رسانه به شدت در انتشار اخبار و گزارش‌های مربوط ضعف دارد. دوست ساکن آلمان گفت رزومه‌ام را به مهدی محسنی ایمیل کنم. چنین کردم. مدتی بعد خانمی تماس گرفت و خود را فریبا والیات معرفی کرد. گفت آقای محسنی گفته‌اند من با شما تماس بگیرم و با شما درباره پیدا کردن سوژه‌های زیست‌محیطی به منظور تهیه گزارش همکاری کنم. خنده‌ام گرفت و گفتم گمان می‌کنم منظور از همکاری درست منتقل نشده چون غرض موضوع دیگری بود. اما حتما در این خصوص هر کمکی از دستم بربیاید انجام می‌دهم.

۲- چندی بعد همین

دشوارترین مرحله در نوشتن از محیط‌زیست ایران، انتخاب سوژه است. نه این که موضوعی نباشد، چنان شراره‌های تخریب و نابودی به پیکر طبیعت و محیط‌زیست افتاده که نمی‌توان دست به انتخاب زد.

دیروز یک گفته از شاملو و سه بیت از مولوی را کنار هم گذاشتم و معنای غریب و احساسی شگرف از آنها به دست آمد که قابل بیان و توصیف و نوشتن نیست.

شاملو در کتاب درباره هنر و ادبیات در گفت‌وگو با ناصر حریری گفته است: «من خویشاوند نزدیک